Of je nu content maakt, streamt of gewoon deelneemt aan online meetings, je bent vast goed bekend met de akoestische eigenschappen van je werkruimte, en met de tekortkomingen van de interne microfoon van je computer. Voor de meesten van ons vormen die een bijzonder slechte combinatie: tenzij je in een geïsoleerde opnamestudio werkt, is de kans groot dat het geluid dat je op video vastlegt een akoestische chaos is, waarin verkeersgeluid van buiten zich vermengt met het gezoem van je computerventilator en de echo van je verafklinkende stem, allemaal op het onhandige ritme van voetstappen op de trap en muisklikken. Voor velen maakt dat het uitschakelen van de knop Dempen tijdens een meeting een regelrechte roekeloze daad.
Als je wilt dat je ideeën aankomen bij je kijkers, is dit een probleem. Zoals elke filmmaker of contentmaker je zal vertellen, is geluid een essentieel onderdeel van de visuele ervaring. Daarom heeft elke film- of tv-productie een eigen geluidsteam en -editor, en daarom bestaat er een Oscar-categorie die de besten onder hen bekroont. Stel je voor dat je tijdens 12 Years a Slave een overvliegend vliegtuig hoort, of het zoemen en kraken van de Steadicam-apparatuur tijdens de strandscène in Atonement. Beide zouden je uit de meeslepende kijkervaring halen. Ook als je niet met A-list-acteurs of honderden figuranten werkt, geldt hetzelfde voor jouw video. De audio die je vastlegt, kan de betrokkenheid van je publiek zowel verlagen als verhogen.
Misschien is het dus tijd om iets meer als een geluidsmixer te denken en wat meer aandacht aan audio te besteden, ook terwijl je met tools zoals Camo werkt aan de kwaliteit van je beeld. Dat betekent het beperken van ongewenst omgevingsgeluid dat kijkers afleidt, en tegelijk de helderheid en kwaliteit versterken van wat je ze wilt laten horen. Gelukkig is daar geen Hollywood-budget voor nodig: er zijn verbeteringen mogelijk zonder extra hardware aan te schaffen, en er zijn ook prima microfoons te vinden die niet duur zijn. Elke kleine aanpassing helpt, al levert een combinatie van eenvoudige aanpassingen aan je ruimte en een microfoon-upgrade het beste resultaat op.
In deze gids komen de volgende onderwerpen aan bod:
- De korte geschiedenis en de belangrijke beperkingen van microfoons in mobiele telefoons en ingebouwde computermicrofoons (kortom, waarom je dit eigenlijk leest)
- De eenvoudige stappen die je kunt zetten om de geluidskwaliteit van je microfoon te controleren
- Een aantal praktische aanbevelingen om de akoestische eigenschappen van je ruimte te verbeteren, of je nu wel of niet van plan bent te investeren in een externe microfoon
- Een korte verkenning van de wereld van microfoons, waarna je met vertrouwen een condensator- van een dynamische microfoon kunt onderscheiden, en een cardioïde van een omnidirectionele microfoon
- Onze tests en aanbevelingen om je te helpen de beste microfoon te vinden voor jouw specifieke ruimte en behoeften
- Enkele aanbevolen software-oplossingen om oncontroleerbaar achtergrondgeluid tijdens het opnemen te onderdrukken, en om je audiokwaliteit achteraf te herstellen of te verbeteren
The Good, the Bad and the Tiny: een korte geschiedenis van ingebouwde microfoons in smartphones en computers
Hedendaagse smartphones, laptops en pc’s vormen de nieuwste stand van de techniek, met krachtige chiptechnologie en indrukwekkende grafische mogelijkheden in kleine, elegante behuizingen. Heb je een laptop met een redelijk recente chipset, dan draag je waarschijnlijk iets bij je dat twintig jaar geleden nog als een supercomputer werd beschouwd, en twintig jaar daarvoor nog een DARPA-fantasie was. Maar ondanks de miljarden aan R&D die in deze apparaten zijn gestoken, zijn de ingebouwde microfoons opmerkelijk weinig veranderd ten opzichte van de vaste telefoontechnologie van bijna honderd jaar geleden.
De redenen voor deze technische onbalans zijn historisch en praktisch. Hoewel een primaire functie van elke microfoon is om stemgeluidsgolven of trillingen op te vangen en om te zetten in elektrische signalen, moesten de microfoons in telefoontoestellen dit oorspronkelijk over lange afstanden doen, en – met de komst van mobiele telefoons – zonder de mobiele netwerken te overbelasten. Deze randvoorwaarden beperkten de frequenties die telefoons konden overbrengen tot een veel smallere bandbreedte dan het normale menselijke gehoorbereik: in feite akoestische beperking.
Terwijl onze oren geluid kunnen opvangen binnen een bereik van 20 tot 20.000 hertz, en de menselijke stem kan variëren van 100 tot 17.000 hertz, vangen zowel oudere telefoontoestellen als de meeste hedendaagse ingebouwde microfoons doorgaans slechts een bereik van 400 tot 3.400 hertz op. Dit wordt smalband of voiceband genoemd, en is de belangrijkste reden waarom stemmen aan de telefoon altijd die herkenbare, blikkerige klank hebben gehad.
Naarmate telefoons slimmer werden, bleef de microfoonfunctie een van de weinige onderdelen van het toestel die niet voortdurend werden herzien. Dat was deels puur praktisch: mensen die op hun mobiele telefoon belden, bevonden zich vaak te midden van allerlei geluid – claxonnerende auto’s, blaffende honden, het gezoem van machines – en door de gevoeligheid van microfoons te beperken, werd een deel van dat ongewenste geluid juist geblokkeerd. Microfoons in telefoons gevoeliger maken zou mensen alleen maar moeilijker verstaanbaar kunnen maken.
Voor de meeste telefoonfabrikanten en providers was de belangrijkste belemmering voor bruikbare audio in werkelijkheid de kwaliteit van het signaal, en beide sectoren hebben veel aandacht besteed aan het zorgen voor stabiele, consistente verbindingen over een breed, betrouwbaar netwerk. De klacht dat gesprekken volledig onverstaanbaar waren of plotseling wegvielen, woog ongetwijfeld veel zwaarder dan enige kritiek op het ontbreken van een vol, rijk geluidsbereik in een gesprek.
De microfoons in je smartphone en computer zijn dus kleine, vrij eenvoudige instrumenten die in twee typen voorkomen: elektreten en MEMS, waarbij de laatste snel de meest gangbare optie wordt. De elektreet is in wezen een heel kleine omnidirectionele condensatormicrofoon (meer hierover later), terwijl de MEMS (MicroElectrical-Mechanical System) een microfoon is die in een chip is geëtst. Beide types gebruiken heel weinig stroom en ruimte, zijn goedkoop om te maken, en zijn leuk om er een beetje mee te experimenteren. Vanwege hun geringe formaat en minimale stroombehoefte worden vaak meerdere microfoons in een smartphoneontwerp verwerkt, waardoor geluid van beide kanten van de telefoon kan worden opgevangen, met de geluidsbron dichtbij of op enkele meters afstand.
Elektreten: niet geweldig voor geluid, en nog slechter voor rapbattle-uithalen
Op je laptop of desktopcomputer bevinden de microfoons zich doorgaans onder het toetsenbord of dicht bij de ingebouwde camera. Veel daarvan zijn exact dezelfde microfoons als in mobiele telefoons, terwijl andere wat krachtiger zijn. Hoe dan ook zijn ze ontworpen voor dezelfde basisfunctie als die in je telefoon: het met een minimum aan helderheid en over verschillende afstanden opvangen van het algemene frequentiebereik van de menselijke stem. Dat werkt prima voor informele gesprekken, maar minder goed als je een professioneel product wilt maken dat de ogen, oren en harten van je publiek raakt.
Testen, één, twee, drie
Neem dit niet zomaar van ons aan. Om precies te horen wat je ingebouwde microfoon oppikt, en hoe je ruimte en stem voor anderen klinken, heb je gewoon een koptelefoon nodig. Heb je een XLR-opstelling, dan sluit je je koptelefoon rechtstreeks aan op de bijbehorende aansluiting van je audio-interface; heb je een USB-microfoon, dan zit er mogelijk een koptelefoonaansluiting aan de onderkant. Is dat niet het geval, dan sluit je je koptelefoon gewoon rechtstreeks aan op je computer en gebruik je de audiofuncties die standaard op de meeste Macs en pc’s aanwezig zijn. Klik op een van de video’s hieronder om te zien welke stappen je moet zetten.
Op Macs is microfoonbewaking beschikbaar via QuickTime Player. Op Windows 11 schakel je dit in via een kort bezoekje aan je geluidsinstellingen.
Zodra je aangesloten en klaar bent, neem je even de tijd om te luisteren. Wat je de eerste keer hoort, kan je verrassen. Zelfs zonder te spreken is er vaak veel te horen – misschien het gezoem van je verwarming of airconditioning, of de wasmachine beneden. Beweeg je je handen over je bureau, dan hoor je dat waarschijnlijk ook. Omdat de microfoons van laptops zich vaak onder het toetsenbord bevinden, klinkt elke toetsaanslag veel luider, en registreert elke beweging op het trackpad of de muis. Je lichaam bevindt zich eigenlijk dichter bij de microfoon dan je mond, dus moet je bijna volledig stilzitten als je veel ongewenst geluid wilt uitsluiten.
Zodra je wel spreekt, hoor je je stem zoals die klinkt nadat hij is omgezet in elektrische signalen en door een smalband frequentiebereik is gestuurd. Hoor je een echo, dan komt dat doordat geluidsgolven van je stembanden weerkaatsen tegen de muren om je heen en een fractie van een seconde later bij je ingebouwde microfoon aankomen dan de meer directe geluidsgolven. Dat alles maakt het niet bepaald een aangename of meeslepende ervaring.
Akoestische feng shui: je geluidsruimte verbeteren
Gelukkig kun je, ook al kun je weinig doen aan de microfoon in je telefoon of computer, wel fysieke aanpassingen aan je werkruimte maken die de geluidskwaliteit van je video’s aanzienlijk verbeteren – en je omgeving tegelijk wat prettiger maken om in te werken. Of je het nu Akoestische Feng Shui of Hearing Hygge noemt, door het meubilair en andere materialen in je omgeving doordacht te kiezen en te plaatsen, kun je beter geluid vastleggen zonder een cent uit te geven aan nieuwe apparatuur.
Je hebt ook geen enorme ruimte nodig om in te werken. Al zou je misschien wat meer vierkante meters willen voor je thuiskantoor of studio, als het om akoestische omgevingen voor video gaat, is het goede nieuws dat knus koning is. Je hebt vast weleens een geluidscabine gezien, al is het niet in het echt, dan wel in een film of tv-programma. Het is die kleine ruimte met grijze of zwarte geometrische panelen tegen de muren en het plafond, met een chique microfoon en misschien Snoop Dogg erin. Het staat in schril contrast met de enorme stadions waar zangers hun concerten geven, maar juist in zulke krappe ruimtes is geluid het beste te beheersen.
En die wandbekleding is niet alleen voor de show. Die panelen – akoestisch schuim genoemd – zijn een krachtig middel om de geluidskwaliteit te verbeteren. Dankzij hun materiaal en vorm absorberen of breken ze geluidsgolven, waardoor galm en geluidsreflectie afnemen. Dit levert een zogenoemde dode akoestische omgeving op: geluid raakt de muren en het plafond en kaatst, net als een lekke basketbal, nergens meer terug. Het enige geluid dat de microfoon bereikt, komt rechtstreeks uit de mond van de zanger of spreker, zonder concurrerende of vertroebelende echo’s. Een grote doos panelen is niet erg duur en is vrij eenvoudig online te vinden, zowel in het VK als in de VS.
Voor wie liever geen muren en plafond gedeeltelijk of volledig met schuim bedekt, zijn er andere manieren om de geluidsabsorberende eigenschappen van een werkruimte toch te verbeteren. Jaloezieën vervangen door gordijnen, een plaid over een stoel draperen en een groter vloerkleed neerleggen helpen allemaal om geluid te absorberen en echo te verminderen. Textiel aan je muur hangen verbetert de ruimte nog verder, niet alleen qua geluid maar ook om bij te blijven met de trends. Deze aanpassingen hebben nog meer voordelen: je ruimte kan prettiger aanvoelen om in te werken, en de kamer wordt energiezuiniger.
Je hoeft niet elke centimeter van je ruimte met akoestisch schuim of stof te bedekken om goede resultaten te krijgen – denk gewoon na over de plekken die de geluidsgolven van je stem rechtstreeks terugkaatsen. Probeer akoestisch schuim te verspreiden over de muur achter je computer, en leg een bureaumat op het harde oppervlak van je bureau.
Zodra je je harde oppervlakken met wat textiel hebt geïsoleerd, kun je je aandacht richten op de indeling van je meubilair. Staat je bureau direct voor een enkelglazen raam en wil je je gordijnen open houden, overweeg het dan tegen een andere muur te zetten. De meeste ramen in huis hebben hard en dun glas – twee eigenschappen die akoestisch zelfs slechter kunnen uitpakken dan een kale muur.
De hoek van de kamer is ook geen goede plek voor je bureau. Akoestisch gezien zijn hoeken misschien wel de slechtste plek om te werken. Om te beginnen raken de geluidsgolven van je stem beide muren en weerkaatsen ze vervolgens energiek onder verschillende hoeken en snelheden, wat extra echo veroorzaakt wanneer de golven je microfoon bereiken. De muren in je kamer werken in feite als golfgeleiders, die golven uit de hele kamer opvangen en in de hoeken concentreren. Het kan efficiënt ruimtegebruik zijn om je bureau daar te zetten, maar het maakt je pogingen om de geluidskwaliteit te verbeteren veel lastiger. Probeer je bureau juist weg te zetten en vervang het door een comfortabele stoel, eventueel met een kussen of plaid erop voor de zekerheid. En stop daar niet mee – je ruimte vullen met meubels, planten en objecten kan de geluidsabsorptie aanzienlijk verbeteren.
Denk ten slotte na over het isoleren van je ruimte tegen storend geluid van buiten. Je dichtgetrokken gordijnen helpen daar al bij, maar als het tijd is voor die presentatie of contentcreatie, beschouw de kamer dan als je eigen kleine diepzeeduikboot van James Cameron – elk lek of overtollig geluid staat een goede ervaring in de weg (mocht je het je afvragen: het Na’vi-woord voor ongewenst geluid is hawmpam). Sluit je deuren en ramen, en gebruik eventueel zelfs een tochtstopper of handdoek waar de deur niet helemaal op de vloer aansluit. Schakel vervolgens alle externe geluiden uit die je kunt voor het opnemen, streamen of vergaderen – luide ventilatoren, de wasmachine, enzovoort. Wordt je computerventilator luid, probeer dan de machine minder warm te laten worden met software.
Dit alles kan de kwaliteit van de audio die je opneemt verbeteren; geen van deze acties verandert echter het feit dat de microfoons in je telefoon en computer nog steeds behoorlijk beperkt zijn qua frequentiebereik en richtingsgevoeligheid. Wil je echt professioneel geluid vastleggen dat past bij de professionele kwaliteit van je video, dan heb je een microfoon nodig die is ontworpen om de volle resonantie en textuur van je stem vast te leggen, in een omgeving die het meest op de jouwe lijkt.
De brede wereld van microfoons
Op dit punt ben je misschien klaar om de sprong te wagen en te investeren in een microfoon die je audio naar een hoger niveau tilt. We geven je graag een paar aanbevelingen, maar eerst is het handig om kort te kijken naar de termen die je tegenkomt bij het zoeken naar de beste audio-oplossing. Het jargon kan in eerste instantie ontmoedigend lijken, maar de termen die je hoort of leest, beschrijven simpelweg hoe een microfoon is ontworpen en van stroom voorzien, en hoe hij akoestische informatie verzamelt. Hier is een lijst waar je op kunt terugvallen terwijl je de opties bekijkt:
Membraan: het dunne vlies in een microfoon dat trilt als reactie op geluidsgolven. Grote membranen (1 inch of meer in diameter) hebben een uitstekende respons bij lage frequenties, waardoor de bron groter en voller klinkt, terwijl kleine membraanmicrofoons (½ inch of kleiner) natuurlijker, gedetailleerder geluid vastleggen. De eerste worden vaak gebruikt voor professionele zang, de tweede voor instrumenten of orkesten.
Omzetter: het onderdeel van de microfoon dat trillingen omzet in een elektrisch signaal. De volgende drie microfoontypen worden ingedeeld op basis van het type omzetter:
- Condensator: een microfoon die een dun, elektrisch geladen membraan gebruikt om bij trilling een elektrisch signaal op te wekken. Hij is gevoelig, met een breed frequentiebereik en dynamisch bereik – ideaal om subtiele geluiden op te vangen in een studio-omgeving.
- Dynamisch: een microfoon die een spoel gebruikt om het signaal van het membraan te versterken, vergelijkbaar met een luidspreker. Deze is doorgaans minder breekbaar (en goedkoper) dan een condensatormicrofoon en blinkt uit bij luidere geluiden en rumoerigere ruimtes.
- Lint: een microfoon die trillingen van een extreem dun aluminiumfolielint gebruikt – in plaats van een spoel – om accuraat, gedetailleerd geluid vast te leggen. Uitstekend voor het vastleggen van instrumentale muziek, en doorgaans duur en zeer breekbaar.
Phantoomvoeding: een type gelijkstroomvoeding dat wordt gebruikt bij condensatormicrofoons, zo genoemd omdat er geen zichtbare stroombron is. De microfoon wordt aangesloten op een mixer of audio-interface, die gelijkspanning via dezelfde kabels stuurt als waarover het audiosignaal reist, en zo de actieve elektronica in de microfoon van stroom voorziet. Dit wordt doorgaans mogelijk gemaakt door een XLR-kabel, die ook zorgt voor grotere, dynamischere geluidsbestanden dan met een USB-verbinding mogelijk is.
Richtingskarakteristieken: deze bepalen en beschrijven de gevoeligheid van een microfoon voor geluid uit verschillende richtingen. Hieronder staan de types die je het vaakst tegenkomt:
- Omnidirectioneel: een bolvormig opnamepatroon dat geluid gelijkmatig uit alle richtingen opvangt. De meeste, zo niet alle interne microfoons (zoals die in je computer) zijn omnidirectioneel. Dicht bij de geluidsbron kan een goede omnidirectionele microfoon redelijk goed constant laag achtergrondgeluid onderdrukken (zacht, gelijkmatig verkeer buiten, het gezoem van airconditioning, enzovoort), maar hij is minder effectief in het blokkeren van luidere, eenmalige geluiden, zoals dichtslaande deuren of blaffende honden.
- Cardioïde: een unidirectionele richtingskarakteristiek die zeer gevoelig is voor geluid recht van voren (waar de microfoon naar wijst), iets minder gevoelig voor geluid van de zijkanten, en geluid van achteren onderdrukt. In een relatief gecontroleerde omgeving werkt dit goed om de stem van de spreker te isoleren van computergeluid en geluidsreflecties.
- Bidirectioneel of cijfer 8: een richtingskarakteristiek die vaak wordt gebruikt bij verschillende stereo-opnametechnieken. Deze heeft van alle richtingskarakteristieken de sterkste onderdrukking aan de zijkanten, en is dus handig bij geluiden die op 90° binnenkomen.
- Shotgun: een sterk gerichte richtingskarakteristiek die de gevoeligheid voor geluid langs één as concentreert, met een scherpe afname aan de zijkanten. Shotgunmicrofoons zijn uitstekend om geluid op afstand op te nemen, waardoor ze ideaal zijn voor buitenopnames. Ze kunnen ook nuttig zijn in een thuisopstelling waar de gebruiker stilzit en de microfoon graag ruim buiten beeld wil plaatsen.
Dasspeldmicrofoon: geen richtingskarakteristiek, maar een type kleine microfoon die doorgaans aan kleding wordt bevestigd, waardoor je zowel handsfree als mobieler kunt werken.
Op een richtingskarakteristiekgrafiek vertegenwoordigt elke cirkel een afname van 5 dB in gevoeligheid. Weten wat het opnamepatroon van je microfoon is, is essentieel om te bepalen waar en in welke richting je hem plaatst.
Er zijn natuurlijk nog veel meer termen en technische omschrijvingen waar we op in zouden kunnen gaan, maar kennis van de algemene omzettertypen en richtingskarakteristieken is een goed startpunt om de beste opties voor jouw specifieke gebruik en omgeving te verkennen. Er is een breed scala aan prijsopties (heb je iets meer dan $10.000 te besteden, dan kun je uitpakken met de Brauner VM1S, een dual-large-diaphragm multi-pattern stereo buiscondensator), maar hier kijken we vooral naar microfoons waarvoor geen professioneel budget of de vaardigheden van een ervaren geluidstechnicus nodig zijn. Zelfs met een aantal budgetopties til je de geluidskwaliteit ver boven wat je telefoon of computer alleen kunnen leveren.
Micmaker, micmaker, match me een mic
Laten we onze nieuwe technische kennis nu toepassen en naar wat hardware kijken. Hoewel de precieze behoeften van jouw werkruimte en gebruikssituatie uniek zijn, hebben we het handig gevonden onze aanbevelingen in een paar hoofdcategorieën te verdelen. We beginnen met een budgetkeuze die een solide stap vooruit betekent voor iedereen die overstapt van een ingebouwde microfoon, en gaan daarna verder met opties die professionele geluidsweergave bieden voor uiteenlopende doeleinden en omgevingen.
Voor zijn prijs is de Blue Yeti een hoop microfoon. Hij doet zelfs zijn best om vier microfoons te zijn, met de mogelijkheid om te kiezen uit vier richtingskarakteristieken: cardioïde, omnidirectioneel, achtvormig (bidirectioneel) en „Stereo”. Dit geeft je wat flexibiliteit als je je microfoon voor meerdere doeleinden wilt gebruiken, bijvoorbeeld video maken en podcastinterviews op locatie afnemen, én verschillende opties als je ruimte de ene dag stil is en de andere dag rumoerig. Bedenk wel dat de uitdrukking „manusje-van-alles, meester in niets” hier goed van toepassing is: de Yeti presteert redelijk goed voor uiteenlopende toepassingen en ruimtes, maar is bij geen daarvan zo goed als een kwalitatieve, speciale cardioïde of bidirectionele microfoon zou zijn.
Waar hij wel in uitblinkt, is zijn eenvoudige plug-and-play-functionaliteit. De handleiding die bij de Yeti wordt geleverd, is een meesterwerk van beknoptheid, vooral omdat er niet veel is dat je niet zelf kunt uitvogelen. Als USB-microfoon wordt hij rechtstreeks op je computer aangesloten en door je computer van stroom voorzien, zonder speciale downloads om hem te laten werken of te kalibreren. Hij is meteen selecteerbaar in Camo, je meetingplatform en vrijwel elke andere software die je voor video gebruikt.
Dat betekent natuurlijk niet dat je niet hoeft te letten op hoe en waar je deze microfoon plaatst. In cardioïdemodus, wat waarschijnlijk is hoe je hem meestal instelt, staat de Yeti optimaal op ongeveer tien centimeter van je mond, met de kant met het Blue-logo naar je toe gericht. Hij wordt meestal geleverd met een standaard om hem wat van het bureau te tillen, maar om binnen het optimale bereik te komen, moet je de standaard op iets anders zetten of een boomarm gebruiken om hem direct bij je mond te plaatsen (met een arm- of shockmount – of allebei – help je ook trillingen van je bureau egaliseren die anders door je microfoon zouden worden opgepikt.
Het belangrijkste microfoonaccessoire is een houder die hem optimaal positioneert om je stem vast te leggen en ongewenst geluid te weren. Daarna kunnen een paar kleine toevoegingen je audio van goed naar geweldig tillen.
Zodra je de Yeti goed hebt gemonteerd, met de gain juist ingesteld, krijg je audio die een aanzienlijke stap vooruit is ten opzichte van wat een ingebouwde microfoon kan vastleggen. Het is geen geluid dat een audioprofessional „genuanceerd” zou noemen, maar je neemt met plezier afscheid van geclipte frequenties – de Yeti heeft een frequentiebereik van 20 tot 20.000 Hz, wat het volledige menselijke gehoorbereik omvat. En wil je het geluid nog verder optimaliseren, dan biedt Logitech – de maker van de Yeti – de Blue Vo!ce-software als gratis download via zijn G Hub. We hebben er nog niet mee kunnen spelen, maar Logitech belooft „vocale communicatie van studiokwaliteit”, mogelijk gemaakt door een reeks technieken voor ruisonderdrukking en stemversterking. Ook zonder hun eigen software te gebruiken, ontdekten we dat de Blue Yeti zijn prijskaartje ver overtrof zodra we hem optimaal hadden geplaatst.
Een solide stap vooruit in kwaliteit (en prijs) ten opzichte van de Yeti is de Shure MV7. Er is een reden waarom deze dynamische cardioïde microfoon in beeld te zien is bij zoveel populaire streams en video’s – hij levert een rijke, professionele stemweergave, is eenvoudig te kalibreren met Shures eigen MOTIV-app, en geeft gebruikers de keuze om hem via USB of XLR van stroom te voorzien. Dankzij de sterke onderdrukking van geluid van buiten de as kan hij ook worden gebruikt in minder ideale geluidsomstandigheden. Net als bij de Yeti – of eigenlijk elke microfoon – moet je hem correct monteren en kalibreren om het best mogelijke geluid vast te leggen.
De MV7 vangt geluid rechtstreeks op via de bovenkant, dus wil je hem zo monteren dat hij recht naar je mond wijst. De sweet spot ligt op slechts een paar centimeter van je gezicht, maar dit kan worden uitgebreid tot ongeveer 45 centimeter als je liever niet hebt dat hij groot in beeld komt (bedenk wel: hoe verder je van de microfoon af zit, hoe meer omgevingsgeluid hij oppikt). Net als bij de Yeti kun je hem direct bewaken via een koptelefoonaansluiting in de microfoon zelf.
Sluit je de MV7 aan via USB, dan doet de gratis ShurePlus MOTIV-app uitstekend werk bij het kalibreren van de microfoon, zodat je snel met solide geluid aan de slag kunt. Kies je simpelweg ‘Auto Level’, dan hoef je de app alleen te laten weten of de microfoon dichtbij (2,5-15 cm) of ver weg (15-45 cm) staat, en of je stem een Dark, Natural of Bright toon moet krijgen.
De MV7 heeft touchbediening voor gain en volume op de microfoon zelf, maar we hebben gemerkt dat de app een veel eenvoudigere manier is om de beste instellingen te vinden.
Kies je ‘Manual’, dan kun je je koptelefoon aansluiten en actiever de controle overnemen. Je kunt de gain instellen, een equalizerinstelling kiezen om het volume van bepaalde frequentiebanden aan te passen, de limiter activeren om plotselinge volumepieken te voorkomen, en de compressor hoger zetten om het verschil tussen de zachtste en luidste elementen van een audiosignaal te verkleinen – en dat allemaal opslaan als preset.
De kans is groot dat je prima uit de voeten kunt met de USB-verbinding en bediening van de MV7, maar gebruik je video voor bijvoorbeeld persoonlijke interviews of muziekoptredens en -instructie, dan kun je hem in plaats daarvan van stroom voorzien met een XLR-kabel en audio-interface (we zijn fan van de Scarlet 2i2). Dit alleen levert misschien geen enorm merkbare verbetering in geluid op – daarvoor heb je een duurdere audio-interface met een krachtigere voorversterker nodig, of een booster zoals de Cloudlifter – maar het stelt je wel in staat om met extra microfoons op te nemen. De XLR-verbinding levert ook audiobestanden met hogere resolutie op, wat handig kan zijn als je achteraf geluid bewerkt.
De MV7 wordt geleverd met een eigen windkap (links te zien), maar als je van plan bent hem dicht bij je mond te plaatsen, verbetert het vervangen ervan door de langere Shure SM7A- of SM7B-windkap (rechts) de prestaties bij plofklanken aanzienlijk.
Of je nu bij de eenvoud van USB blijft of volop inzet op phantoomvoeding, de Shure MV7 tilt je geluid enorm vooruit, niet alleen ten opzichte van elke interne microfoon, maar ook ten opzichte van vrijwel elke andere USB-microfoon. Het enige nadeel is misschien de prijs – rond de £250/$270 is hij niet goedkoop – maar past hij binnen je budget, dan is dit misschien wel een van de beste aankopen die je ooit hebt gehoord.
De RØDE NT1-A (kits vanaf ~£150/$200)
Condensatormicrofoons zijn gevoelige zieltjes. Fysiek kunnen ze behoorlijk kwetsbaar zijn, en de meeste hebben een stille ruimte nodig om in te werken. Maar in ruil voor wat extra zorg en aandacht krijg je een prachtig, onvervormd, genuanceerd geluid, met heldere weergave van zowel lage als hoge frequenties. Tenzij ze van een live concertoptreden zijn, zijn de topnummers op je afspeellijst waarschijnlijk allemaal opgenomen met condensatormicrofoons. Musea bewaren ze in hun collecties. Abbey Road zou zonder hen geen Abbey Road zijn.
Wat condensatormicrofoons zo geweldig maakt voor muziekproductie in de studio, maakt ze natuurlijk mogelijk minder geschikt voor andere dingen, zoals podcasts, streaming en videomeetings. Terwijl je spreekt, kunnen luisteraars elke lipsmak en elke snif door hooikoorts horen. En tenzij je kamer goed geluidsdicht is, begeleiden omgevingsgeluid en echo’s je stem als ongewenste achtergrondzangers.
Onze keuze voor de beste condensatormicrofoon is dan ook vooral gericht op zangers of muzikanten met goed geluidsdichte ruimtes. Ben je een ASMR-maker, dan is dit ook interessant, want de gevoeligheid van een condensatormicrofoon kan perfect zijn om zelfs de zachtste geluiden met verbluffende helderheid vast te leggen.
En dan nu de RØDE NT1-A. In tegenstelling tot de Yeti en de MV7 bestaat deze microfoon al een hele tijd; hij is zelfs al decennialang een vast onderdeel van veel studio’s. En waar de andere besproken microfoons zijn uitgerust met allerlei touchbediening, knoppen, schakelaars en lampjes, is de NT1-A een toonbeeld van solide, metalen eenvoud. Meteen uit de doos voelt hij klaar voor gebruik.
Als condensatormicrofoon heeft de NT1-A phantoomvoeding nodig, dus heb je een XLR-kabel en een audio-interface nodig. Je wilt ook een goede montageoplossing – de cardioïde richtingskarakteristiek vangt geluid op van voren en van de zijkanten, en de microfoon moet ongeveer tien tot vijftien centimeter afstand hebben, met de metalen stip aan de zijkant naar je toe terwijl je spreekt, zingt, speelt of je ASMR-materiaal hanteert. Ten slotte raden we een popfilter aan, niet alleen om plofklanken tegen te gaan, maar ook sisklanken – die s-, z- en sh-medeklinkers die een microfoon scherp kunnen laten klinken.
Zodra je hem hebt aangesloten op stroom, gemonteerd en de gain op de audio-interface hebt ingesteld, geeft de NT1-A je een heldere, levendige geluidsweergave met verbluffend detail. Het is niet de meest high-end microfoon op de markt, maar voor zijn prijs – £150 voor de microfoon, shockmount, popfilter en XLR-kabel – krijg je een geweldige prestatie gecombineerd met een betere duurzaamheid dan veel condensatormicrofoons (we raden je niet aan hem te laten vallen, maar je bloeddruk stijgt in elk geval niet zodra iemand in de buurt komt). Prijs, professioneel geluid en gemoedsrust – dat zijn de drie dingen die de RØDE NT1-A onze topkeuze in de condensatorcategorie maken.
Software-EHBO
Er zal natuurlijk altijd een onvoorspelbaar element in video zitten. Zelfs de meest professionele geluids- en videoteams maken fouten, en de meest zorgvuldig gerepeteerde video’s kunnen nog steeds meerdere takes nodig hebben om goed te krijgen. We raden aan te proberen zo goed mogelijke audio rechtstreeks in de microfoon vast te leggen, maar in gevallen waarin dat niet lukt, zijn er een paar softwareopties die kunnen helpen lastige omstandigheden te overwinnen of audio te redden die niet helemaal aan je eisen voldoet.
De eerste is ruisonderdrukking. Werk je vanuit huis, vooral met kinderen of huisdieren, dan hoeven we je niets te vertellen over onverwachte onderbrekingen. Een klop op de deur kan huisdieren in hysterisch geblaf doen uitbarsten, een ruzie tussen broers of zussen kan escaleren tot een heus gevecht, en een rustige straat kan plotseling veranderen in een kakofonie van getoeter. Voor deze gevallen kunnen we gelukkig melden dat ruisonderdrukking uitkomst biedt. Eén goede optie heet Krisp, die met slimme AI de stemhelderheid verbetert en in realtime echo’s elimineert en achtergrondgeluid maskeert met zijn algoritmes.
Wat ruisonderdrukking betreft zijn de resultaten behoorlijk goed. Er zijn wat vermakelijke reviews te vinden, en nadat we het uitgebreid hebben getest, kunnen we zeggen dat het vrij eenvoudig te gebruiken is en een solide stap vooruit betekent ten opzichte van de ruisonderdrukkingsopties van Zoom en andere meetingplatforms (deze staan vaak standaard aan, en gebruik je Krisp of andere gespecialiseerde ruisonderdrukking, dan raden we aan die in Instellingen uit te schakelen). Het is echter belangrijk op te merken dat elke softwareoplossing die bepaald ongewenst geluid en bepaalde frequenties aanpakt, bijna onvermijdelijk ook de kwaliteit van het geluid dat je wél wilt, beïnvloedt, en dat volledig vertrouwen op softwareoplossingen in plaats van aandacht te besteden aan je ruimte en het optimaliseren van je microfoon je maar tot op zekere hoogte helpt. Krisp blokkeerde achtergrondgeluid effectief toen we het activeerden, maar het veranderde ook de geluidskwaliteit van de stem van de gebruiker, vooral wanneer de frequenties die het onderdrukte dicht bij het bereik van de stem van de spreker lagen.
Daarom raden we deze softwareoplossing vooral aan voor online meetings op momenten waarop veel achtergrondgeluid echt onvermijdelijk is. Je hoeft het niet altijd aan te hebben staan – gebruik je Camo, dan kun je ruisonderdrukking eenvoudig inschakelen wanneer nodig, door Krisp te selecteren uit de apparatenlijst in Camo Studio. Krisp is te downloaden voor zowel Mac als Windows, en met de gratis versie kun je de basisonderdrukking van achtergrondgeluid, stem en echo tot 60 minuten per dag gebruiken.
Voor audio-eerstehulp nadat een video al is opgenomen, zijn we grote fans van Studio Sound van Descript. Of er nu nog een vleugje restgalm zit of achtergrondgeluid dat we tijdens het opnemen niet opmerkten, de video door Studio Sound halen is meestal genoeg om de oneffenheden glad te strijken en een eindresultaat op te leveren waar we trots op kunnen zijn. Je kunt het gratis gebruiken voor elk videobestand tot 10 minuten, en daarna zelf beslissen of je wilt investeren in onbeperkte videolengte plus de volledige set functies van Descript.
Heb je audio vastgelegd die wat hulp kan gebruiken, dan heb je krachtige tools voor audioherstel tot je beschikking
En daar heb je het. Van het akoestisch verzachten van je ruimte tot het kiezen en instellen van een microfoon tot het herstellen of versterken van je audio met software – je hebt nu alle vaardigheden die je nodig hebt om video te maken die net zo goed klinkt als hij eruitziet. Vergeet vooral niet Dempen uit te schakelen, en laat ons weten wat je doet om je audio te verbeteren zodra je kunt. We komen op deze gids terug terwijl we meer microfoons en software uitproberen, dus laat het ons weten als er nog iets is dat je ons zou willen laten testen of uitproberen – we luisteren graag.