Er zit een opmerkelijk, levendig verhaal achter, en misschien vertel ik het ooit. Vandaag is die dag niet, dus ik deel alleen wat context voordat ik mijn aandacht weer richt op onze gebruikers, partners en team. We hebben het druk en er is nog veel te doen.
De tl;dr is dat we Apple aanklagen wegens octrooi-inbreuk en overtreding van de mededingingswetgeving. Apple sprong op Camo aan toen het nog in bèta was, moedigde ons aan om er volledig voor te gaan, liet duizenden medewerkers het intern gebruiken, nomineerde het voor een innovatieprijs en deed allerlei beloftes over hoe ze zouden helpen. Maar zodra we hadden bewezen dat het kon en gebruikers er dol op waren, namen ze het over en bouwden ze onze functies in een miljard iPhones, Macs, schermen, iPads en tv’s, terwijl ze ons buitensloten en extra interoperabiliteit die we aan het ecosysteem hadden kunnen bieden, tegenhielden. Ik stond op de WWDC ’22 toe te kijken hoe onze technologie werd gedemonstreerd, nu als Apple’s ‘Continuïteitscamera’, door leden van een team dat eerder nog in mijn dm’s had gezegd dat ze Camo elke dag op het werk gebruikten.
Het was fascinerend om Apple’s draaiboek in de nasleep te zien. Ik kreeg ongevraagd berichten van spijtbetuiging van mensen in hogere posities en werd meegenomen voor een gesprek waarin ze het probleem erkenden en me vertelden dat ze het serieus namen en zouden aanpakken. Voor het grootste deel waren ze voorzichtig om weinig op schrift te stellen.
Ze bedankten me omdat ik ‘de speen niet uitspuugde’ – een metafoor waarin ik, begrijp ik, een baby ben. De hoop leek te zijn dat ik ofwel een driftbui zou krijgen die snel zou overwaaien, of dat ik zachtjes in slaap gewiegd zou worden in mijn kinderwagen. Dat wiegen kreeg de vorm van ‘laten we over twee weken bijpraten’, wat veranderde in ‘nog geen update, maar binnenkort’, en sleepte zich bijna twee jaar voort totdat ze er zeker van waren dat ik in mijn kinderwagen in slaap was gevallen en me vertelden dat ze het bedrijf niet wilden kopen. Dat verbaasde me: ik had nooit aangeboden het te verkopen.
Er werken veel goede mensen bij Apple. Vriendelijke mensen die innovatie en vakmanschap waarderen, en het uitgesproken standpunt van Apple: ‘do the right thing, even when it’s not easy.’ Berichten en verslaggeving over onze ondergang begonnen binnen te komen zodra de Continuïteitscamera werd aangekondigd. De rationele reactie was misschien geweest om die driftbui te krijgen of stilletjes op te geven, maar ik geloof in onze missie. We hechten grote waarde aan de ervaring die onze gebruikers hebben op Apple-platforms, en hoewel onze capaciteit om in die platforms te investeren veel groter zou zijn geweest als dit niet was gebeurd, zijn we onze missie voor hen blijven waarmaken. We kozen voor een derde weg – praten met gebruikers, partnerschappen opbouwen en blijven leveren – en ondanks de tegenslag lieten we het bedrijf op andere manieren groeien.
Ga terug in de tijd: tools om je ‘telefoon als webcam’ te gebruiken waren duidelijk producten en geen functies, voor de jaren dat ze onopgemerkt bleven liggen. Ze hadden een slechte UX, ingewikkelde koppeling, lastige drivers, vertraagden je computer en hadden geen bediening aan de computerkant. In plaats daarvan moest je met je telefoon prutsen, wat vaak betekende dat je de mindere selfiecamera moest gebruiken. Erger nog, ze waren nauwelijks bruikbaar, omdat ze afhankelijk waren van ‘virtuele camera’s’ die Zoom, Webex en anderen destijds blokkeerden. Onze voortdurende innovatie hield in dat we verder keken dan de status quo die al jaren bestond, het format opnieuw uitvonden, en er met succes bij de sector op aandrongen om virtuele camera’s toe te staan.
Toen Apple de Continuïteitscamera uitbracht — na de pandemie, en nadat we tweeënhalf jaar in Camo hadden geïnvesteerd met hun aanmoediging — was ik verbaasd. Twee apparaten verbinden en op zoek gaan naar een houder leek niet het soort opstelling waar Apple voor zou kiezen. Er was een wereldwijde pandemie aan de gang, en ik dacht dat als Apple zich zou richten op de behoeften van gebruikers, de problemen met hun camera’s en de verschuiving naar thuiswerken en hybride werken zou erkennen, ze mogelijk snel innovatie zouden willen repliceren, misschien zelfs met een puntupdate, terwijl ze ook een meerjarig initiatief in gang zouden zetten om voorop te lopen met de camera’s in MacBooks. Maar ze deden geen van beide: 2020 en 2021 gingen voorbij, de pandemie ebde weg, het gevoel van urgentie nam af, en terwijl ik dit schrijf, zijn de webcams in veel Windows-apparaten nog steeds beter dan die in mijn MacBook. Als ze video niet holistisch zouden aanpakken, waarom zouden ze ons dan de pas afsnijden? Het antwoord werd al snel duidelijk: we waren niet tussen Apple en de gebruikers gekomen, we waren tussen Apple en hun ommuurde tuin gekomen.
Apple’s doel was niet om de Continuïteitscamera geweldig te maken, maar om innovatie tegen te houden die de ervaring tussen platforms gelijk zou trekken. Het verhaal dat ik keer op keer hoorde, is hoe naadloze interoperabiliteit tussen iPhone en Apple-apparaten een belangrijke verkoopdrijver is, ondersteund door Android, Windows en andere platforms buitengesloten te houden. Onze reactie zou, zo werd gesuggereerd, moeten zijn om de prijs te verhogen en Camo te herpositioneren als een product voor professionals, of om te pivoteren. Toevallig zou geen van beide reacties betekenen dat we met Apple zouden concurreren, of een product zouden uitbrengen dat consumenten ten goede zou komen.
De vraag die onze rechtszaak stelt, gaat niet echt over Camo, maar over de vraag of er ruimte is voor ontwikkelaars om de bouwstenen van de digitale ervaring te stimuleren, of dat we onszelf moeten beperken tot het bouwen van platforms die alleen in de cloud bestaan, of ideeën die te onbeduidend zijn om te dupliceren en buiten te sluiten. Apple pronkt graag met de schaal en breedte van ontwikkelaars in zijn ecosysteem, maar zoals ik op de WWDC hoorde mompelen: buiten een paar sectoren doen app-ontwikkelaars op de App Store vooral aan bestaanslandbouw. In plaats van met ons te concurreren, zette Apple een reeks obstakels in om het speelveld te kantelen, maakte inbreuk op ons intellectueel eigendom, en deed dat om concurrentie van rivaliserende platforms tegen te houden. Het is een fractal van concurrentiebeperkend gedrag, dat de 6 miljard mensen die mobiele apparaten en computers gebruiken een betere, productievere toekomst ontzegt.
Van de technieken achter mobiele forensica en de privacyraamwerken die Apple’s eigen positionering vormgaven, tot de interoperabiliteitspatronen die de Continuïteitscamera werden, heeft ons werk van de afgelopen 18 jaar in stilte vormgegeven hoe telefoons en computers met elkaar communiceren. Apple heeft hier meer dan eens van geprofiteerd. Moet wat zich tussen gebruikers en het web bevindt, worden overgelaten aan Apple en een klein aantal platformeigenaren, die ons maar al te graag een dieet van glas, AI-beloftes en gestolen innovatie voorschotelen?
We willen geweldige software maken die het leven van miljarden mensen raakt, de toekomst van werk en spel vooruit helpt, en de wereld gelukkiger en productiever maakt. Het enige wat we nodig hebben, is een gelijk, legaal speelveld.
Wens ons succes.
